Konuyu Değerlendir
  • 0 Oy - 0 Ortalama
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

Yoshiko Uchida-The Bracelet
09-01-2011, 09:36 PM
Mesaj: #1
Yoshiko Uchida-The Bracelet

Mama, is it time to go?” I hadn’t planned to cry, but the tears came suddenly, and I wiped them away with the back of my hand. I didn’t want my older sister to see me crying.

“It’s almost time, Ruri,” my mother said gently. Her face was filled with a kind of sadness I had never seen before.

I looked around at my empty room. The clothes that Mama always told me to hang up in the closet, the junk piled on my dresser, the old rag doll I could never bear to part with—they were all gone. There was nothing left in my room, and there was nothing left in the rest of the house. The rugs and furniture were gone, the pictures and drapes were down, and the closets and cupboards were empty. The house was like a gift box after the nice thing inside was gone; just a lot of nothingness.

It was almost time to leave our home, but we weren’t moving to a nicer house or to a new town. It was April 21, 1942. The United States and Japan were at war, and every Japanese person on the West Coast was being evacuated by the government to a concentration camp. Mama, my sister Keiko, and I were being sent from our home, and out of Berkeley, and eventually out of California.

The doorbell rang, and I ran to answer it before my sister could. I thought maybe by some miracle a messenger from the government might be standing there, tall and proper and buttoned into a uniform, come to tell us it was all a terrible mistake, that we wouldn’t have to leave after all. Or maybe the messenger would have a telegram from Papa, who was interned in a prisoner-of-war camp in Montana because he had worked for a Japanese business firm.

The FBI had come to pick up Papa and hundreds of other Japanese community leaders on the very day that Japanese planes had bombed Pearl Harbor. The government thought they were dangerous enemy aliens. If it weren’t so sad, it would have been funny. Papa could no more be dangerous than the mayor of our city, and he was every bit as loyal to the United States. He had lived here since 1917.

When I opened the door, it wasn’t a messenger from anywhere. It was my best friend, Laurie Madison, from next door. She was holding a package wrapped up like a birthday present, but she wasn’t wearing her party dress, and her face drooped like a wilted tulip.

“Hi,” she said. “I came to say goodbye.”

She thrust the present at me and told me it was something to take to camp. “It’s a bracelet,” she said before I could open the package. “Put it on so you won’t have to pack it.” She knew I didn’t have one inch of space left in my suitcase. We had been instructed to take only what we could carry into camp, and Mama had told us that we could each take only two suitcases.

“Then how are we ever going to pack the dishes and blankets and sheets they’ve told us to bring with us?” Keiko worried.

“I don’t really know,” Mama said, and she simply began packing those big impossible things into an enormous duffel bag—along with umbrellas, boots, a kettle, hot plate, and flashlight.

“Who’s going to carry that huge sack?” I asked.

But Mama didn’t worry about things like that. “Someone will help us,” she said. “Don’t worry.” So I didn’t.

Laurie wanted me to open her package and put on the bracelet before she left. It was a thin gold chain with a heart dangling on it. She helped me put it on, and I told her I’d never take it off, ever.

“Well, goodbye then,” Laurie said awkwardly.“Come home soon.”

“I will,” I said, although I didn’t know if I would ever get back to Berkeley again.

I watched Laurie go down the block, her long blond pigtails bouncing as she walked. I wondered who would be sitting in my desk at Lincoln Junior High now that I was gone. Laurie kept turning and waving, even walking backward for a while, until she got to the corner. I didn’t want to watch anymore, and I slammed the door shut.

The next time the doorbell rang, it was Mrs. Simpson, our other neighbor. She was going to drive us to the Congregational Church, which was the Civil Control Station where all the Japanese of Berkeley were supposed to report.

It was time to go. “Come on, Ruri. Get your things,” my sister called to me.

It was a warm day, but I put on a sweater and my coat so I wouldn’t have to carry them, and I picked up my two suitcases. Each one had a tag with my name and our family number on it. Every Japanese family had to register and get a number. We were Family Number 13453.

Mama was taking one last look around our house. She was going from room to room, as though she were trying to take a mental picture of the house she had lived in for fifteen years, so she would never forget it.

I saw her take a long last look at the garden that Papa loved. The irises beside the fish pond were just beginning to bloom. If Papa had been home, he would have cut the first iris blossom and brought it inside to Mama. “This one is for you,” he would have said. And Mama would have smiled and said, “Thank you, Papa San”° and put it in her favorite cut-glass vase.

But the garden looked shabby and now that Papa was gone and Mama was too busy to take care of it. It looked the way I felt, sort of empty and lonely and abandoned.

When Mrs. Simpson took us to the Civil Control Station, I felt even worse. I was scared, and for a minute I thought I was going to lose my breakfast right in front of everybody. There must have been over a thousand Japanese people gathered at the church. Some were old and some were young. Some were talking and laughing, and some were crying. I guess everybody else was scared too. No one knew exactly what was going to happen to us. We just knew we were being taken to the Tanforan Racetracks, which the army had turned into a camp for the Japanese. There were fourteen other camps like ours along the West Coast.

What scared me most were the soldiers standing at the doorway of the church hall. They were carrying guns with mounted bayonets. I wondered if they thought we would try to run away and whether they’d shoot us or come after us with their bayonets if we did.

A long line of buses waited to take us to camp.There were trucks, too, for our baggage. And Mama was right; some men were there to help us load our duffel bag. When it was time to board the buses, I sat with Keiko, and Mama sat behind us. The bus went down Grove Street and passed the small Japanese food store where Mama used to order her bean-curd cakes and pickled radish. The windows were all boarded up, but there was a sign still hanging on the door that read, “We are loyal Americans.”

The crazy thing about the whole evacuation was that we were all loyal Americans. Most of us were citizens because we had been born here. But our parents, who had come from Japan, couldn’t become citizens because there was a law that prevented any Asian from becoming a citizen. Now everybody with a Japanese face was being shipped off to concentration camps.

“It’s stupid,” Keiko muttered as we saw the racetrack looming up beside the highway. “If there were any Japanese spies around, they’d have gone back to Japan long ago.”

“I’ll say,” I agreed. My sister was in high school and she ought to know, I thought.

When the bus turned into Tanforan, there were more armed guards at the gate, and I saw barbed wire strung around the entire grounds. I felt as though I were going into a prison, but I hadn’t done anything wrong.

We streamed off the buses and poured into a huge room, where doctors looked down our throats and peeled back our eyelids to see if we had any diseases. Then we were given our housing assignments. The man in charge gave Mama a slip of paper. We were in Barrack 16, Apartment 40.

“Mama!” I said. “We’re going to live in an apartment!” The only apartment I had ever seen was the one my piano teacher lived in. It was in an enormous building in San Francisco, with an elevator and thick-carpeted hallways. I thought how wonderful it would be to have our own elevator. A house was all right, but an apartment seemed elegant and special.

We walked down the racetrack, looking for Barrack 16. Mr. Noma, a friend of Papa’s, helped us carry our bags. I was so busy looking around I slipped and almost fell on the muddy track. Army barracks had been built everywhere, all around the racetrack and even in the center oval.

Mr. Noma pointed beyond the track toward the horse stables. “I think your barrack is out there.”

He was right. We came to a long stable that had once housed the horses of Tanforan, and we climbed up the wide ramp. Each stall had a number painted on it, and when we got to 40, Mr. Noma pushed open the door.

“Well,here it is,” he said, “Apartment 40.”

The stall was narrow and empty and dark. There were two small windows on each side of the door. Three folded army cots were on the dust-covered floor, and one light bulb dangled from the ceiling. That was all. This was our apartment, and it still smelled of horses.

Mama looked at my sister and then at me. “It won’t be so bad when we fix it up,” she began.“I’ll ask Mrs. Simpson to send me some material for curtains. I could make some cushions too, and…well…” She stopped. She couldn’t think of anything more to say.

Mr. Noma said he’d go get some mattresses for us. “I’d better hurry before they’re all gone.” He rushed off. I think he wanted to leave so that he wouldn’t have to see Mama cry. But he needn’t have run off, because Mama didn’t cry. She just went out to borrow a broom and began sweeping out the dust and dirt. “Will you girls set up the cots?” she asked.

It was only after we’d put up the last cot that I noticed my bracelet was gone. “I’ve lost Laurie’s bracelet!” I screamed. “My bracelet’s gone!”

We looked all over the stall and even down the ramp. I wanted to run back down the track and go over every inch of ground we’d walked on, but it was getting dark and Mama wouldn’t let me.

I thought of what I’d promised Laurie. I wasn’t ever going to take the bracelet off, not even when I went to take a shower. And now I had lost it on my very first day in camp. I wanted to cry.

I kept looking for it all the time we were in Tanforan. I didn’t stop looking until the day we were sent to another camp, called Topaz, in the middle of a desert in Utah. And then I gave up.

But Mama told me never mind. She said I didn’t need a bracelet to remember Laurie, just as I didn’t need anything to remember Papa or our home in Berkeley or all the people and things we loved and had left behind.

“Those are things we can carry in our hearts and take with us no matter where we are sent,” she said.

And I guess she was right. I’ve never forgotten Laurie, even now.


‘‘Anne, gitme vakti mi?’’

Ağlamayı planlamış değildim, ama gözyaşlarım aniden geldi, ve ben elimin arkasıyla onları sildim. Ablamın beni ağlarken görmesini istemiyordum.

‘‘Zamanı, Ruri.’’ dedi annem yavaşça. Yüzü daha önce hiç görmediğim bir hüzün doldu.

Boş odama baktım. Annem her zaman kıyafetlerimi dolaba asmamı söylerdi, dolabımın üzerinde önemsiz yığınlar, eski bez bebek asla ayıcığımdan ayrılmak isteyemezdim; onların hepsi gitmişti. Odamda ve evin geri kalanında hiç bir şey yoktu.Kilim, mobilya, resimler ve perdeler aşağı gitmişti ve dolaplarda boştu.Ev bir hediye kutusu gibiydi, içindeki tüm güzel şeyler gitmişti, büyük bir hiç vardı.

Evimizi terketme zamanı gelmişti, ama hoş bir ev veya yeni bir şehre hareket değildi bu.21 Nisan 1942’ydi.Amerika Birleşik Devletleri ve Japonya savaşa başlamış, ve batı kıyısındaki her Japon kişi bir toplama kampına hükümet tarafından tahliye ediliyordu. Annem, ablam Keiko, ve ben evimizden gönderiliyorduk, ve Berkeley’in dışına, ve sonunda California’ya.

Kapı zili çaldı, ve ben ablama fırsat vermeden hemen koştum. Ben, hükümetten bir elçi orada dururken belki bazı mucizeler olur diye düşünmüştüm: uzun boylu düzgün ve düğmeli bir üniforma içinde, bize korkunç bir hatayı söylemeye geldi; hepimizin terk etmek zorunda olması. Ya da belki haberci babadan bir telgrafdı, o bir Japon firmasında çalıştığı için Montana savaş esir kampındaydı. FBI babayı almaya gelmişti ve birçok günde diğer Japon toplum liderleri yüzlerce Japon uçaklarıyla Pearl Harbor’u bombaladı.Hükümet onlar tehlikeli yabancı düşmanlar diye düşünüyordu. Bu kadar üzgün değildi, bu komik olurdu. Baba artık kentimize daha tehlikeli olabilir, o da Amerika Birleşik Devletleri sadık olabilir. 1917'den beri burada yaşamıştır.

Kapıyı açtığımda, o yerden bir haberci değildi.Benim en iyi arkadaşımdı, Laurie Madison, kapıdaki. O bir doğum günü hediyesi gibi sarılmış bir paket tutuyordu, ama parti elbisesini giymemişti ve yüzü solgun bir lale gibi sarkıyordu.

‘‘Merhaba.’’ dedi. ‘‘Hoşçakal demek için geldim’’

Bana hediye getirmişti ve kampa götürmek için bir şey olduğunu söyledi. ‘’Bu bir bilezik’’dedi ben paketi açmadan önce.
’’Paketi böylece koy’’O benim bavulumun içinde kalan alan olmadığını biliyordu. Biz yalnızca almamız gerekenleri kampa taşıyabiliyorduk diye öğrenmiştik, ve annem her iki valiz ele geçirebilirler diye bize söylemişti.

"Peki biz hiç yemek ve battaniye ve çarşaf getirmeyecek miyiz bizimle beraber?’’ dedi Keiko endişeli.

‘’Gerçekten bilmiyorum’’ dedi anne, ve o büyük şeyleri ambalajlamaya başladı içinde çok büyük bir spor çantası-boyunca şemsiye, çizme, bir su ısıtıcısı, sıcak levha ve el feneri ile.

"Kim o kocaman çuval taşıyacak?" diye sordum.

Ama anne bu gibi şeyleri dert etmedi. "Biri bize yardımcı olacaktır" dedi. "Endişe etmeyin." bu yüzden düşünmedim.

Laurie ayrılmadan önce paketi açmak ve bileziği bana takmak istedi. Üzerinde sarkan bir kalp ile ince bir altın zincir vardı. Takmama yardımcı oldu ve ben bunu asla çıkarmayacağımı söyledim. "Eh, o zaman güle güle," dedi Laurie beceriksizce. "Yakında eve gel."

‘’Yapacağım’’ dedim, buna rağmen bilmiyordum eğer Berkeley’e geri dönmeyi istersem.

Laurie’nin aşağı inmesini izledim, o uzun sarışın yürürken sıçrayan örgülü saçlarıyla yürüdü.Masamda kimin oturacağını merak ettim Lincoln Junior High’dan gitmiştim artık.Laurie ……… Artık izlemek istemedim ve kapıyı kapattım çarptı.

Bidahaki sefere kapı zili çaldı, bu Mrs Simpson, diğer komşumuz. ………

Gitme zamanı gelmişti. "Ruri Hadi. Eşyalarını al, " diye çağırdı ablam beni.

Sıcak bir gündü, fakat ben kazağımı ve ceketimi aldım taşımak zorundaydım, ve iki bavul aldım.Herbirinde adımve aile sayımız kadar etiket vardı. Her Japon aile kayıt ve bir numara almak zorundaydı. Bizim aile sayımız 13.453 idi.

Anne evimize son kez göz gezdiriyordu.Odadan odaya gidiyordu o adeta evin zihinsel resmini çekmeye çalışıyordu sanki 15 yıldır yaşadığı bu evde, bu yüzden burayı asla unutmayacaktı.Onun babamın sevilen bahçesinde uzunca bir göz attığını gördüm.Balık gölet yanında irisler sadece çiçeklenmeye başlamıştı. Baba evde olsaydı, o ilk iris çiçeğin kesmek isterdi anneme getirmiş olurdu. ‘’Bu senin için’’ demek isterdi.Anne gülümserdi ve derdi ‘’Teşekkürler San Papa’’ ve onu favori cam kesim vazosuna koyardı.

Ancak bahçe perişan görünüyordu artık baba gitmişti ve annesi icabına bakamayacak kadar meşguldü.Ben boş ve terkedilmiş bu yere baktım.

Bayan Simpson bizi Sivil Kontrol İstasyonuna götürdü, ben daha da kötühissettim.Korktum, ve bir an herkesin önünde kahvaltımı kaybedeceğimi düşündüm. Kilisede toplanan bin Japon halkı olması gerekir. Bazı yaşlı ve bazısı genç. Bazısı konuşuyor ve gülüyor, bazıları ağlıyordu. Ben herkesten çok korktum sanırım.Kimse bize ne olacağını tam olarak bilmiyordu.Bizsadece bizi Tanforan Racetracks’a alacaklarını biliyorduk, o ordu Japonlar için bir kampa dönüşmüştü.Batı Kıyısı boyunca bizim gibi 14 kişi vardı kamplarında.

Beni en çok kilise salonunun kapısında duran askerler korkuttu. Onlar monte süngü ile tüfek taşıyorlardı. Merak ettim eğer geri dönmeyi denemek istesek bizden sonra gelip bizi süngüleriyle vurmayı düşünürler mi?

Otobüsler uzun bir çizgi halinde bizi kampa almak için bekledi.Bagajın içinde değersiz eşyalar vardı.Ve anne haklıydı; bazı erkekler bize çantaları yüklemeye yardım etmek için oradaydı.Otobüslerin kalkış zamanı geldiğinde, ben Keiko ile oturdum annemde hemen arkamıza.Otobüs Grove Street’den aşağı indi ve küçük Japon gıda deposunu geçti burayı anne, fasulye-lor kek ve turşu turp sipariş için kullanırdı.Pencerelere kadar bindik , ama okuma kapısına asılı bir işaret vardı ‘’Biz sadık Amerikalılar’’.

Bu çılgın şey hakkında bütün tahliye sadece biz sadık Amerikalılar’dı.Hepimiz buranın vatandaşıydık çünkü burada doğmuştuk.Fakat enne babamız, onlar Japonya’dan geldiler, buranın vatandaşı olamazlar çünkü Asyadan gelenlerin bir vatandaş olmasını engelleyen bir kanun vardı. Şu anda bir Japon yüz herkesi toplama kamplarına doğru yola sevk ediyordu.

Biz karayolu yanına baş gösteren yarış pisti görünce "Bu aptalca," diye mırıldandı Keiko. "Herhangi Japon casuslar civarda olsaydı, onlar Japonya'dan uzun süre önce geri gitmiş olurdu."

‘’Söyleyeceğim’’ diye kabul ettim.Ablam liseli ve o gerekenleri bilmeli diye düşündüm.

Otobüs Tanforan içine döndüğünde, kapıda daha fazla silahlı muhafız vardı ve ben bütün gerekçesiyle etrafında dizilmiş dikenli telleri gördüm.Hapse girecekmişim gibi hissettim, fakat yanlış bir şey yapmadım.

Otobüsten büyük bir odaya indik, ve burada doktorlar boğazlarımıza baktıve herhangi bir hastalık olup olmadığını görmek için göz kapaklarımızı geri soydu.O zaman bize konut atamaları verildi.Sorumlu adam anneme bir kağıt verdi. Bizimki baraka 16, daire 40 idi.

‘’Anne’’ dedim. "Biz bir apartman dairesinde yaşamaya gidiyoruz!" gördüğüm tek daire benim piyano öğretmenimin yaşamış olduğu daireydi. Bir asansör ve kalın halı koridorları ile, San Francisco'da büyük bir bina idi.Kendi asansörüme sahip olacağım harika diye düşündüm.Gerçek bir ev, fakat bir daire zarif ve özel olmalıydı.

Pistin aşağısına yürüdük, baraka 16 için baktı bay Noma, babamın bir arkadaşı çantalarımızı taşımamıza yardımcı oldu.Etrafıma bakıyordum kaydım neredeyse çamurlu yola düşüyordum.Ordu barakası oval yarış pisti merkezinde bile her yerde inşa edilmişti.

Bay Noma at ahırlarının ötesine işaret etti ‘’Barakanın orada olduğunu düşünüyorum.’’ dedi.

Haklıydı.Bir zamanlar Tanforan atları ahırı olmuş uzun istikrarlıydı ve biz geniş rampadan yukarı tırmandık.Her ahır üzerinde boyalı numara vardı, 40.ya gittiğimizde, Bay Noma kapıyı itti.

’’Güzel.Burası.Daire 40.’’ dedi

Ahır dar, boş ve karanlıktı.Kapının her iki tarafında küçük penceler vardı.Tavandan sarkan bir ampul ve üç ordu karyolası vardı toz kaplı zemin üzerinde.Hepsi buydu.Bu bizim dairemizdi ve hala at kokuyordu.

Annem ablama baktı ve sonra bana ‘’Burayı düzelttiğimiz zaman o kadar da kötü olmayacak’’ diye başladı.’’Bay Simpson’a bize perdeler için bazı malzemeler göndermesi için soracağım.Minderler yapabiliriz, ve..iyi..’’ durdu. Bir şey söylemekiçin daha fazla düşünemedim.

Bay Noma bizim için bazı minderler getireceğini söyledi.’’Hepsi gitmeden önce acele edeceğim.’’ dedi koştu. Annemin ağlamasını görmek istemediği için gitmek istedi diye düşündüm.Koşmasına gerek yoktu çünkü annem ağlamadı.Annem sadece bir süpürge ödünç almak için dışarı çıktı toz ve kiri dışarı süpürmeye başladı.’’Kızlar karyolaları kuracak mısınız?’’ diye sordu.

……Bileziğimin gittiğini fark ettim. "Ben Laurie'nin bileziğini kaybettim! " diye çığlık attım."Benim bileziğim gitmiş!"

Rampanın aşağısındaki ahırlara baktık.Ben aşağı geri koşmak istedim ve zeminin her santimini yürümek üzere gittik ama karanlık olmaya başladı annem bana izin vermeyecekdi.

Laruie’ye söz verdim diye düşündüm.Bileziğimi almaya gidemedim. Ben şimdiye kadar bileziği çıkarmamıştım sadece duş almaya gittiğim zaman hariç.Ve şimdi kampta ilk günden kaybetmiştim.Ağlamak istedim.

Bunun için Tanforan’a her zaman dikkatlice baktık. Ben Utah’ta bir çölün ortasında, Topaz adlı başka bir kampa gönderildiğim güne kadar aramaktan durmadım.Ve sonra vazgeçtim.

Ama annem asla vazgeçmememi söyledi.O dediki Laurie’yi hatırlamam için bu bileziğe ihtiyacım yok bizim sevdiğimiz insanlar babam evimiz Berkeley’i hatırlamam için hiçbir şeye ihtiyacımız yok onları sevdik ve geride bıraktık.

‘’Onlar kalbimizde yaşayabilir ve almamızın önemi yok gönderilince.’’ Dedi

Ve o haklıydı sanırım.Laurie’yi asla unutmayacağım..
18-04-2011, 07:23 PM
Mesaj: #2
RE: Yoshiko Uchida-The Bracelet
Paylaşım için teşekkürler.

Paylaşımcı ve yardımsever üyelere edelim. (Site yönetimi)

[Resim: 307ogsi.jpg]
Sensizliğin acısını
Sen nereden bileceksin?
Sen hiç sensiz kalmadın ki
Mevsimleri saymadın ki..
19-04-2011, 02:43 PM
Mesaj: #3
RE: Yoshiko Uchida-The Bracelet
Teşekkürler Wink

Paylaşımcı ve yardımsever üyelere edelim. (Site yönetimi)

İnsan, çokça yaşam ve bir de ölümdür...
09-04-2015, 04:54 PM
Mesaj: #4
RE: Yoshiko Uchida-The Bracelet
daha önce bu hikayeden sınava giren var mı ? varsa soruları hatırlayan var mı
10-04-2015, 09:23 PM
Mesaj: #5
RE: Yoshiko Uchida-The Bracelet
Yer, karakterler ve olayları içeren her şey sorulabilir..
Where does the story take place?
When does the story take place?
Describe the girl’s new home.
How does this setting affect the feeling or mood of the story?
Describe the hero(es) or protagonist(s).
Describe the villain(s) or antagonist(s).
What role do these characters play in the plot of the story?
Who are some other characters in the story?
What do these other characters do in the story?
How does the action begin?
What is the climax or most exciting event?
What events lead to the climax of the story?
How does the story end?

Paylaşımcı ve yardımsever üyelere edelim. (Site yönetimi)

The best teachers never stop learning..

Facebook sayfamızı beğendiniz mi? https://www.facebook.com/ingilizceforum
Önerilen Facebook Grupları:

To report any kind of abuse, harassment, inappropriate content, copyright infringement or privacy complaints, please send an email to ingilizceforum@gmail.com

Forum kurallarına ve yasalara aykırı paylaşımlar yapmak, telif haklarını ihlal eden içerikleri yaymak yasaktır. Kural ihlali içeren konular sitemizden kaldırılır. Gözden kaçan konular için bizi bilgilendiriniz: ingilizceforum@gmail.com

Siteyle ilgili bir sorun yaşarsanız veya uygunsuz bir içerikle karşılaşırsanız lütfen bize email ile bildiriniz. Üyeler yazdıkları içerikten sorumludur. Forum içeriğine katkıda bulunan herkes forum kurallarını kabul etmiş sayılır.